عقيدهء مسلمانان در مورد امامان عليهم السلام و اوليا چنين است كه خداوند با برخوردار ساختن آنان از علم و قدرت ، به ايشان كرامت ارزانى فرموده است . اين سخن‌از ژرفاى عقيدهء توحيد بيرون مىآيد . آيا خداوند نمىتواند بنده صالح و مطيع خود را يارى رساند كه بر اسرار غيب آگاهش سازد ؟ و اگر بنده‌اى مطيع خدا باشد و مخلصانه او را بپرستد چرا پروردگار اين كرامت را به دو نبخشد ؟ آيا مگر خداوند توبه كنندگان و پاكيزه خواهان و متوكّلان را دوست نمىدارد ؟ و آيا مگر به فرمانبردارانش دوستى و پرستندگان و نيكو كاران و صدقه دهندگان دوستى نمىورزد و پرهيز كاران را كرامت نمىدهد و بر بندگان شكيبا و پايدارش ، چنان كه بيشتر سوره‌هاى قرآن كريم مىخوانيم ، درود و ثنا نمىفرستد ؟ كسانى كه منكر تأييدات الهى به بندگان صالح خدا ، بويژه ائمه معصومين هستند و در بارهء معجزات آنان به گمان و ترديد مىافتند ، در واقع به روح و باطن قرآن و بزرگ ترين مفاهيم اين كتاب آسمانى كفر مىورزند . محتواى اصلى مكاتب الهى اعتقاد بدين نكته است كه خداوند بر مسند قدرت تكيّه دارد و هر چه اراده فرمايد به انجام مىرساند و كردارش جز با اتّكا بر حكمت بالغه نيست . اين حكمت در پاداش به نيكو كاران وكيفر بدكاران خلاصه مىشود . اگر بدكاران و خوش كرداران در پيشگاه خداوند يكىبودند واو مؤمنان را يارى نمىكرد وكافران ومنافقان را به‌ذلّت وپستى نمىكشاند ، آنگاه ايمان به قدرت و حكمت او چه سودى در برداشت ؟ ! امام موسى بن جعفر عليهما السلام اين گونه بود . او ملازم با قرآن بود و در